Biblia Platense (Straubinger) · Biblia Sacra Vulgata (Clementina)
Job 32
1Desistieron aquellos tres hombres de responder a Job; porque este estaba convencido de su inocencia. Omiserunt autem tres viri isti respondere Job, eo quod justus sibi videretur.2Entonces montó en cólera Eliú, hijo de Baraquel bucita, de la familia de Ram. Montó en cólera contra Job, porque pretendía ser más justo que Dios. Et iratus indignatusque est Eliu filius Barachel Buzites, de cognatione Ram: iratus est autem adversum Job, eo quod justum se esse diceret coram Deo.3Se irritó también contra sus tres amigos, por cuanto no habían hallado qué contestar a Job, y con todo lo condenaban. Porro adversum amicos ejus indignatus est, eo quod non invenissent responsionem rationabilem, sed tantummodo condemnassent Job.4Siendo ellos de mayor edad que él, Eliú había tardado en contestar a Job. Igitur Eliu expectavit Job loquentem, eo quod seniores essent qui loquebantur.5Mas cuando vio que no había más respuesta en la boca de aquellos tres hombres, se indignó sobremanera. Tomó Eliú, hijo de Baraquel, bucita, la palabra y dijo: Cum autem vidisset quod tres respondere non potuissent, iratus est vehementer.6“Siendo yo joven, y vosotros ancianos, tuve miedo, y no me atreví a manifestar mi parecer. Respondensque Eliu filius Barachel Buzites, dixit: Junior sum tempore, vos autem antiquiores: idcirco, demisso capite, veritus sum vobis indicare meam sententiam.7Yo me decía: Los días han de hablar, y en los muchos años se dará a conocer la sabiduría. Sperabam enim quod ætas prolixior loqueretur, et annorum multitudo doceret sapientiam.8Pero hay espíritu que reside en el hombre; es el soplo del Todopoderoso el que les da la inteligencia. Sed, ut video, spiritus est in hominibus, et inspiratio Omnipotentis dat intelligentiam.9No es lo mismo ser viejo que sabio, no son (siempre) los ancianos los que entienden de justicia. Non sunt longævi sapientes, nec senes intelligunt judicium.10Por eso dije: Escuchadme; quiero también yo manifestar mi parecer. Ideo dicam: Audite me: ostendam vobis etiam ego meam sapientiam.11He aquí que he esperado mientras hablabais, di oídos a vuestros razonamientos hasta el fin de vuestra disputa. Expectavi enim sermones vestros; audivi prudentiam vestram, donec disceptaremini sermonibus;12Sí, os he prestado atención, más ninguno ha convencido a Job; ninguno de vosotros sabe responder a sus palabras. et donec putabam vos aliquid dicere, considerabam: sed, ut video, non est qui possit arguere Job, et respondere ex vobis sermonibus ejus.13No digáis, pues: «Hemos hallado la sabiduría; es Dios quien le castiga, y no hombre alguno.» Ne forte dicatis: Invenimus sapientiam: Deus projecit eum, non homo.14No contra mí ha dirigido él sus palabras; y yo no voy a contestarle con vuestros argumentos. Nihil locutus est mihi: et ego non secundum sermones vestros respondebo illi.15Desconcertados ya no responden nada, faltándoles otras palabras. Extimuerunt, nec responderunt ultra, abstuleruntque a se eloquia.16He esperado hasta que se callasen, hasta que quedasen atascados sin poder contestar. Quoniam igitur expectavi, et non sunt locuti: steterunt, nec ultra responderunt:17Comenzaré yo a hablar, manifestaré por mi parte mi saber. respondebo et ego partem meam, et ostendam scientiam meam.18Pues lleno estoy de palabras, me aprieta el espíritu en mi interior. Plenus sum enim sermonibus, et coarctat me spiritus uteri mei.19Mi pecho es como vino encerrado, cual odre nuevo pronto a reventar. En venter meus quasi mustum absque spiraculo, quod lagunculas novas disrumpit.20Hablaré para desahogarme; abriré mis labios y responderé. Loquar, et respirabo paululum: aperiam labia mea, et respondebo.21No haré acepción de personas, no adularé a ningún mortal. Non accipiam personam viri, et Deum homini non æquabo.22Pues no sé adular; (si lo hiciera), dentro de poco me llevaría mi Creador.” Nescio enim quamdiu subsistam, et si post modicum tollat me factor meus.